Column

What’s up je Boterham

Je bent één dag op aarde en daar lig je dan. Met je poedelnaakte pielemoos open en bloot op Facebook. Neen, niet in de armen van je dolgelukkige moeder of in een mooie zachte naar Zwitsal geurende handdoek gewikkeld. Zelfs niet versierd als Maja de Bij op een Ann-Geddes kussen. Nee, je ligt op een commode, net bekomen van je Efteling Phyton avontuur naar buiten en de camera is frontaal gericht op je blote 9 maanden mensje. Er was ook niemand om je te helpen op dat moment, je beentjes bij elkaar te houden om daarmee o.a. je privacy te bewaken. Ik zal het nooit begrijpen.

Een jaar geleden zag ik een foto op Facebook van een kleuter met een dik rood oog. Een slaapkoppie in zijn pyjama met een verdrietige snoet. ‘Uit bed gevallen’ luidde het bovenschrift van de Facebookmoeder in kwestie. Hoe werkt zoiets?!

In gedachten zie ik een kind, uit zijn bed gevallen, dat zijn moeder nodig heeft. Huilend loopt hij naar de grote slaapkamer op zoek naar de warme armen van zijn mama. ‘Wacht-wacht-wacht, blijf staan!’ roept ze en springt uit bed. ‘Ja maar mama, ik heb pijn’…Als een malle vliegt ze de trap af naar beneden op zoek naar haar gsm! Hijgend rent ze weer terug naar boven om met spoed…een foto te maken van haar verdrietige zoon.

‘Kijk eens naar mama!’ *klik*klik* De kleine man probeert zijn huilen in te houden voor de foto en zegt: ‘Kijk mama, er zit bloed aan mijn lip’ ‘wacht-wacht-wacht, hou je hand er even onder’ (zegt je grote voorbeeld, dus dan doe je dat) *klik*klik* De vrouw daalt in haar gsm, ‘Ik kom zo bij je schat, moment!’. De Facebookmoeder kiest, deelt en hoplá, haar zoon staat ongevraagd, gewond, verdrietig en voor altijd op internet! Dat zullen ze leuk vinden. En inderdaad, er stonden 3 duimpjes onder het bericht. De moeder heb ik rap uit mijn vriendenlijst gewist.

Forever en ongevraagd op internet. Ik heb mij zo vaak ingehouden te reageren. Snel verder scrollen, want wanneer zelfs een mama die bij Justitie werkt haar kinderen naakt in bad op Facebook plaatst, dan moet het probleem wel bij mij liggen. Gelukkig sterven deze moeders uit in mijn vriendlijst, maar zelfs LINDA doet mee! Onlangs was er een slow motion filmpje van een hele dikke baby in zijn luier te zien, hij werd in de lucht op en neer geschud. Zijn vet en vel wapperde in slowmotion op het scherm. Arm kind, maar wie ben ik? De Linda redactie noemde het nieuws! En het brengt de Facebook-hunkerend naar duimpjes-mama’s vast veel moois, dat kan niet anders.

Een volwassene vraagt denk ik zelden aan een kind: ‘Mag ik deze foto aan iedereen laten zien?’ Een kind dat kan praten zou nog kunnen vragen: ‘Nou, aan wie dan allemaal?’ ‘Gewoon op internet, aan de hele wereld’ zegt het grote mens. ‘En hoelang sta ik er dan op met mijn bloedlip?’ ‘Gewoon, voor altijd’.

Op de dag dat het slaapkoppie uit zijn bed viel ben ik met What’s up je Boterham begonnen. Ik wilde reageren op al deze ondoordachte foto’s van kinderen op internet. Ik zal nooit begrijpen waarom grote mensen kinderen ongevraagd, bang, bedroefd, oncharmant, gewond of ziek met rood hoofd in slaap, kwijlend op een Minion kussen op Facebook zetten.

Maar ik kan ook stoppen met zeiken en er iets moois voor in de plaats zetten. Enjoy!

7 Reacties

  • Diana

    Bijzondere aanname dat moeder naar beneden rent voor haar gsm. Jouw reactie lijkt meer op een projectie van je eigen gevoelens, dan de bedoelingen van de benoemde moeders!

  • Karin

    Verschrikkelijk! Begrijp de moeders van tegenwoordig sowieso niet meer. Kijk op schoolpleinen, kindjes komen blij uit school, vol met verhalen van de dag. Wat doen moeders? Met de blik op hun mobiel , beetje moppelen zo van, goh ja leuk hoor schat. Maar echt oprecht geïnteresseerd luisteren……nee 😞

  • Nathalie

    Wat heb je dat fantastisch verwoord! AMEN! En heel veel dank dat je het bespreekbaar maakt. Jij zegt wat velen wel willen, maar niet durven te zeggen! Met dank aan de huidige (a)sociale media tijd.👊

  • Bo

    Halleluja!
    Ik snap dit ook niet, zet zelf zélden mijn kinderen online, en dan nog altijd zonder hun gezicht.
    Ik vind niet dat ik voor hun kan bepalen of ze op internet willen staan voor de rest van hun leven, zelf had ik het verschrikkelijk gevonden als mijn moeder dit bij mij wel had gedaan. Gelukkig was dit toen nog niet aan de orde.

    Maar wat ik nóg erger vind, is als anderen foto’s van mijn kinderen ongevraagd online gooien 🙁

  • Ingrit marchal

    Dag Tante Anne,

    Ik geniet enorm van de whats ups.
    En hoe gelijk heb je. Ik post foto’s maar van afstand, redelijk onherkenbaar want idd voor eeuwig, en dat is heeeeeel lang.

  • Alexandra

    Je hebt helemaal gelijk. Er zijn zoveel mooie andere momenten die je kunt t plaatsen.
    Je doet geweldig werk en ik geniet telkens weer van je plaatsingen. Ga zo door. Jij maakt de wereld een beetje mooier zo.
    Blijf zoals je bent.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *