Column

What’s up je Boterham®

Je bent één dag op aarde en daar lig je dan. Met je poedelnaakte pielemoos open en bloot op Facebook. Neen, niet in de armen van je dolgelukkige moeder of in een mooie zachte naar Zwitsal geurende handdoek gewikkeld. Zelfs niet versierd als Maja de Bij op een Ann-Geddes kussen. Nee, je ligt op een commode, net bekomen van je Efteling Phyton avontuur naar buiten en de camera is frontaal gericht op je blote 9 maanden mensje. Er was ook niemand om je te helpen op dat moment, je beentjes bij elkaar te houden om daarmee o.a. je privacy te bewaken. Ik zal het nooit begrijpen.

Een jaar geleden zag ik een foto op Facebook van een kleuter met een dik rood oog. Een slaapkoppie in zijn pyjama met een verdrietige snoet. ‘Uit bed gevallen’ luidde het bovenschrift van de Facebookmoeder in kwestie. Hoe werkt zoiets?!

In gedachten zie ik een kind, uit zijn bed gevallen, dat zijn moeder nodig heeft. Huilend loopt hij naar de grote slaapkamer op zoek naar de warme armen van zijn mama. ‘Wacht-wacht-wacht, blijf staan!’ roept ze en springt uit bed. ‘Ja maar mama, ik heb pijn’…Als een malle vliegt ze de trap af naar beneden op zoek naar haar gsm! Hijgend rent ze weer terug naar boven om met spoed…een foto te maken van haar verdrietige zoon.

‘Kijk eens naar mama!’ *klik*klik* De kleine man probeert zijn huilen in te houden voor de foto en zegt: ‘Kijk mama, er zit bloed aan mijn lip’ ‘wacht-wacht-wacht, hou je hand er even onder’ (zegt je grote voorbeeld, dus dan doe je dat) *klik*klik* De vrouw daalt in haar gsm, ‘Ik kom zo bij je schat, moment!’. De Facebookmoeder kiest, deelt en hoplá, haar zoon staat ongevraagd, gewond, verdrietig en voor altijd op internet! Dat zullen ze leuk vinden. En inderdaad, er stonden 3 duimpjes onder het bericht. De moeder heb ik rap uit mijn vriendenlijst gewist.

Forever en ongevraagd op internet. Ik heb mij zo vaak ingehouden te reageren. Snel verder scrollen, want wanneer zelfs een mama die bij Justitie werkt haar kinderen naakt in bad op Facebook plaatst, dan moet het probleem wel bij mij liggen. Gelukkig sterven deze moeders uit in mijn vriendlijst, maar zelfs LINDA doet mee! Onlangs was er een slow motion filmpje van een hele dikke baby in zijn luier te zien, hij werd in de lucht op en neer geschud. Zijn vet en vel wapperde in slowmotion op het scherm. Arm kind, maar wie ben ik? De Linda redactie noemde het nieuws! En het brengt de Facebook-hunkerend naar duimpjes-mama’s vast veel moois, dat kan niet anders.

Een volwassene vraagt denk ik zelden aan een kind: ‘Mag ik deze foto aan iedereen laten zien?’ Een kind dat kan praten zou nog kunnen vragen: ‘Nou, aan wie dan allemaal?’ ‘Gewoon op internet, aan de hele wereld’ zegt het grote mens. ‘En hoelang sta ik er dan op met mijn bloedlip?’ ‘Gewoon, voor altijd’.

Op de dag dat het slaapkoppie uit zijn bed viel ben ik met What’s up je Boterham® begonnen. Ik wilde reageren op al deze ondoordachte foto’s van kinderen op internet. Ik zal nooit begrijpen waarom grote mensen kinderen ongevraagd, bang, bedroefd, oncharmant, gewond of ziek met rood hoofd in slaap, kwijlend op een Minion kussen op Facebook zetten.

Maar ik kan ook stoppen met zeiken en er iets moois voor in de plaats zetten. Enjoy!

0