Column

Wie gaat er mee discrimineren?!

Persoonlijk begrijp ik niet waarom er nog steeds zoveel blanke mensen rondlopen in Nederland. Een Surinamer of Antiliaan zoent, danst en vrijt over het algemeen toch een stuk fijner dames en heren? Vroeger, in het café waar ik als kind regelmatig kwam (ik drink al Bacardi sinds mijn elfde), wreef mijn stiefvader, met een natte duim, over het voorhoofd van zijn Surinaamse bargenoot. “Hé, je geeft niet af” zei mijn vader dan. Beiden lachten om de ‘kleurechtheid’ en dronken daar een biertje op! Try before you die zal je vandaag de dag denken.

Ik heb laatst nog k*tmarokkaan tegen een Marokkaan gezegd en we hebben daar samen hartelijk om gelachen! Hij en zijn vriendin wilden mij, zonder enig belang, helpen een hond te adopteren. De dame van het adoptiebureau achtte mij een ongeschikte baas. Maar natuurlijk, ik suck als het om honden gaat, ik haat honden, ‘je weet toch’… Dus nadat ik haar in gedachten langzaam en pijnlijk om het leven had gebracht dacht ik: Top! Een Marokkaan, ‘die gasten wreken zich graag na onrecht.’ Hem moet ik hebben! Ik belde hem en zei: “De bus en bivakmutsen zijn geregeld, lijpe mocro flavour. Let’s go get this dog and kill the bitch!” Een beetje intelligentie lacht hartelijk om iedereen die denkt dat alle Marokkanen dieven zijn. En ik hou van deze man en zijn vriendin!

Jay-Z gebruikt het woord nigger vol trots omdat hij dit woord, met zijn hart en ziel, heeft verheven tot een geuzennaam en niet zal buigen voor anderen die het als een vernederende slaventerm gebruiken. Ik begrijp hem totaal! Ook begrijp ik Oprah die het woord voor eens en voor altijd begraven heeft. Het aller- ALLERMOOISTE is dat Oprah en Jay-Z elkaar niet begrijpen, het oneens zijn, dat respecteren en vrienden zijn. Nou jij weer!

Met mijn jonge, witte tienersnuut en pikzwart Antilliaans vriendje voelde ik mij een bezienswaardigheid dertig jaar geleden. Ik begreep oprecht niet waarom men zo naar ons staarde. Totdat iemand tegen mij zei: “Jullie zien er echt te gek uit naast elkaar. Jij bent zo’n wit porseleinen popje en hij is zó donker!” Ik stond daar niet bij stil en heb jarenlang gedacht: ‘zit mijn haar gek?’ of ‘shit, staat mijn gulp nog open?’ ‘Wat kijken jullie nou?’ Ik vond hem prachtig en lief en we waren ook bijzonder knap! Logisch dat men naar ons keek! Onze hele getto, wit en bruin, was dol op elkaar! Discriminatie bestond ogenschijnlijk niet of we stonden er boven misschien? Bij de één at je kip en bij de ander pannenkoeken. Ik had mijn jeugd nergens anders willen doorbrengen dan multi f*cking culti!!!

Binnenkort ga ik met een bekende, verkleed als Turkse op pad. Onlangs kwam er namelijk een Turkse vrouw in haar praktijk…Je kent ze wel, ongeacht weersverwachting, drie jurken en jassen over elkaar aan. Dikke panty aan de onderkant, hoofddoek en snor aan de bovenkant. Nadat de dame zich had ontdaan van de meeste kleding, vroeg haar arts, mijn kennis, zich geschokt af: “Waar heb jij je moeder gelaten?” Een beauty met dik lang zwart haar en een figuur als ‘voorpagina Vogue’ stapte onder al die kleding vandaan. De arts keek opeens anders naar dezelfde vrouw en schaamde zich rot. Arts, verkleed met haar slanke Sidonia-figuur en blonde kop, valt straks natuurlijk direct door de mand in zo’n soepjurk in de Aldi. Maar als ík 2 weken niet hars heb ik ook een snor. En mijn ouwe kop verhul ik onder een flitsende hoofddoek met frisse kleurtjes. Ik ben benieuwd hoe een ‘rot op naar je eiland blik’ er van dichtbij uitziet. Daar waar ik, net als de Turkse beauty, geboren ben: in Holland.

Weet je, het lijkt me zo geweldig als iedereen even zou wachten. Even zou wachten met haten en praten en niets zou zeggen. Dat lukt niet, maar er schuilt een medicijn in, ik zweer het je. Dat heb ik niet zelf bedacht, de heer M.L. King vond dat ook las ik onlangs. Alleen l u i s t e r e n voelt rijk maar is nog niet vaak geprobeerd. Ik wil liefhebben en niet oordelen en het lukt ook mij niet altijd. Kinderen spelen met alle kleuren, dat weet iedereen. Kinderen van nu leren bang te zijn, met een piek in december. Hen wordt niets gevraagd, wij grote mensen scheppen hun bord vol en was het maar roti. Om mij heen zie ik dames en heren, waar ik van houd, niet praten maar roepen en hoofden voeden met haat.

Ook ik ken gevoelens van haat, diepe haat en die komen altijd voort uit de gezusters onrecht en onmacht. Ik kan iemand een langzame, pijnlijke dood wensen en schaam mij daar niet voor. Ik ben 100% voor de doodstraf. Ondertussen doe ik mijn best om de haat aan een enkele voorbijganger in mijn leven te vervangen door ‘licht en liefde’. Dat lukt, ik heb daarvoor alleen iets meer tijd nodig dan een slimmer mens. Maar uiteindelijk, krijg je mijn laatste wijn en tosti, ook als je mijn hart eruit hebt getrokken, ik vergeef je.

Vanavond gaf ik een kleine jongen, meegesleurd aan de hand van zijn moeder, een knipoog. De kleine man had groen haar! De moeder keek niet naar hem, maar was vooral druk met zichzelf en de tijd. Zoiets ziet er voor mij uit als iemand die zijn hond uitlaat en niet kijkt hoe het met zijn hond gaat, maar gewoon als een dooie rechtdoor loopt en de hond meetrekt. Het kind lachte terug, heerlijk!  Wie op aarde zou deze blanke kleine man discrimineren om zijn groene coupe?! Op de terugweg naar huis, tijdens de gedachten aan dit blog, vlogen er acht  (f*cking acht!!!) spierwitte duiven links van mijn auto. ‘In times of war, all we need is love’ gilt Beyoncé door mijn oordoppen op het moment dat ik dit schrijf.

Wat doen we als er morgen nog meer haat en oorlog komt? Zou jij je eten écht niet delen met de familie die naast of tegenover je wootn en jouw taal niet spreekt? Dus “zo’n kind met een andere kleur” of een moeder die een kind verloor, maar jouw taal niet spreekt, laat je meenemen door de vijand? Als die turk of antiliaan jouw blanke kind uit een vuurzee redt, spuug je d’r dan op? Ik vraag het mij gewoon af.

Maandje wachten en weer dansen samen? Who’s with me?

*25 nov. 2014*

0