Column

FF column

Sinds het bestaan van What’s up je Boterham hoor en lees ik dagelijks: “Anne je moet petten en t-shirts en scheurkalenders gaan verkopen! En agenda’s en broodtrommels en pennen en gummen en placemats en borden, go go go!”

Echter, ik heb niet zoveel up met spullen. De winkels puilen uit met scheurkalenders, ieder met haar eigen merkje, kleurtje en bijna allemaal hetzelfde design. Ik kan maar weinig originals vinden. En veelal is die massameuk gemaakt door kinderhanden in China. Het sprankelt werkelijk nergens in mij als ik de overvolle bakken aanschouw in een boekhandel.

Je kan tegenwoordig je complete inboedel laten bedrukken, van muismat tot dekbedovertrek, van t-shirt tot ovenhandschoen. Ik vind het gewoon niet romantisch. En daarbij ook nog eens commercieel onhandig: ik geef niets om geld. Doe mij een vent die kan zoenen en ik leef van de liefde! Trust me, ik ken mensen met heel veel geld en spullen, die nog niet misschien gelukkig zijn of gaan worden. Maar met originaliteit en creativiteit, daar heb ik dan weer wél heel veel mee.

Wanneer ik een lekker idee heb voor een product (dat al 2 jaar in mijn kop zit) en ik vraag een produceermeneer om het voor mij te maken… en hij maakt een sample… stuurt mij daarvan een foto… en ik keur het goed, maar die gast biedt vervolgens míjn idee, míjn sample, voor míj gemaakt één dag later (and I am not even kidding!) te koop aan in zíjn webshop… Dan vuurwerkt het van top tot teen in mijn lichaam kan ik je vertellen!

U ruikt het al, ik kreeg dit onlangs op mijn Boterham gesmeerd en ik begrijp er nog steeds he-le-maal niets van. Twee dagen lang kwam ik niet verder dan “what the fuck?” en “hoe kan je daar nou gelukkig van worden?!” Het is toch een beetje alsof je de echtgenoot van je hartsvriendin inpikt. Dat kan toch niet lekker zijn? Hij was van háár. Ik vind het in beide gevallen een bijzonder vieze keuze.

Uiteraard heb ik een paar dagen gewacht om de motherfucker in kwestie een bericht te sturen vanaf mijn vakantieadres. Ik had zó graag een luchtbed in zijn aars gevrot en hem met één voet op zijn gebroken rug op het asfalt op zijn plaats gehouden en met mijn andere voet het luchtbed opgepompt. Daarentegen heb ik, lavendel in- en rozemarijn uitgeademd en de produceermeneer per e-mail heel veel geluk en goede zaken toegewenst met de verkoop. Van mijn idee. Uiteraard heb ik niets meer van hem vernomen. Geen reactie. Kleine piemel. Kan niet anders.

Binnenkort wordt het eerste exemplaar van het product in kwestie aan mij overhandigd! Het is met veel aandacht en liefde gemaakt door vakmensen. Grote mensenhanden in Holland! En het wordt mooi, een nog mooiere versie dan wat mister fuck you very much ervan wist te brouwen. Waarschijnlijk wel achterlijk duur in verkoop, alvast sorry daarvoor. Ook het finetunen kan nog wel even duren. Maar ik beloof je, dat je nergens anders zo’n leukerd zult vinden! En je begrijpt natuurlijk wel aan wie ik het eerste exemplaar persoonlijk ga overhandigen…

Liefs, dikke groeten,

7 Reacties

  • Dennis

    Ken je die reclame nog van vroeger? “Mama, mag ik pompen”. Ik ben echt heel benieuwd hoe die eruit ziet als je die na gaat spelen met die man zonder ruggengraat.
    Ik wil wel filmen, dan kan jouw eigen meneer voor de zekerheid nog een houten pen door z’n kille hart spiesen.

    Tante: “Ik was dat meisje hahaha oh wacht…ik ben haar nog steeds” 😉

  • Ikkelien

    Hier een soortgelijk iets gehad, met een kind notabene…
    Zoon van 17 deed een grafische opleiding. Een bedrijf had een wedstrijd uitgeschreven onder de studenten om een nieuw logo voor hen te maken (zei de docente die een eigen reclamebureautje had)
    Logo van zoon prijkte later in de portfoliomap van docente en werd gebruikt door het bedrijf (dat van geen wedstrijd wist)….
    Hoe diep kun je zinken ☹️
    Denk het om en zie het als een compliment; hij heeft blijkbaar zelf niet zulke goede ideeen… 😂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *